ای کــه از نســــل اهل بـالایی

 

ای کــه در اوج حجب پیـدایی

 

زینـــب حــضـرت رضایی تو

 

هــمـــهٔ افــتــــخـار بــابــایـــی

دخت مـــوسایی و ولی مــریم

 

چون رقــیه شــبــیه زهـرایـی

 

باب مشــکل گشــای امروزی

 

شــافــــع مهــربان فــردایــــی

 

مثل اجــداد و نـسـلــتان بـانـــو

 

آبـــــرویـی بــرای دنـــیــایـــی

 

سر شــکسته به محـضــرت آید

 

هــر کـــه دارد مـــدال آقــایـــی

 

بـــی نگـاهـــت نمـی شــوم آدم

 

بار کــج کــی رسـیده بر جایی

 

کاسه ام را همــیشــه پـرکردی

 

قــبــل آن کـــه کنــم تمـــنایــــی

 

مــــن بـــدون قـم و خـراسـانت

 

می رسیـــدم بــه مرز رسوایی

 

گـــلــه از هـجــر کربــلا دارم

 

بـا دل مــن تــو راه مــی آیـی؟

 

 محمد حسین رحیمیان